Jarenlang worstelen we inmiddels met de verslavingsproblematiek van onze zoon Marco. Uiteraard zijn we naar de reguliere verslavingszorg geweest met onze problemen maar ondanks alle goede bedoelingen van de medewerkers zijn we daar niet echt verder mee gekomen. De situatie thuis werd onhoudbaar door de zeer agressieve houding die zich bij een verslaafde ontwikkeld op het moment dat deze zijn zin niet krijgt. Ook ons gezin leed erg onder deze situatie en we besloten dan ook om een appartementje voor hem te zoeken zodat hij op zichzelf zou wonen en dat we daardoor minder stressvolle situaties zouden meemaken. Dit lukte gedeeltelijk want we bleven contact met hem houden waardoor deze stressvolle situaties toch terugkwamen. Begin dit jaar waren we ten einde raad want wat we ook probeerden het zag er steeds slechter uit en een oplossing bleef ver uit zicht. Uiteindelijk zijn we halverwege het jaar 2013 in aanraking gekomen met Hans Smith. (zelf een vader van een verslaafde zoon) Hij begreep als geen ander onze situatie en gaf hiervoor ook de oplossing; “Neem geen contact meer met hem op”, “Hij moet zelf op een dieptepunt terechtkomen om in te gaan zien dat hij de hulp nodig heeft die wij hem kunnen bieden”, “Als hij contact opneemt over financiële problemen of problemen van andere aard geef hem alleen mij telefoonnummer en dan ga ik met hem in gesprek”. Die eerste gesprekken die Hans met onze zoon had zal ik maar niet uit de doeken doen want dat waren meer scheldkanonnades. Hierover zei Hans van begin af aan dat dit de “ziekte” verslaving was en dat zijn moment om echt in gesprek met Marco te gaan nog wel zou komen. Vanaf het moment dat we het contact hadden verbroken kwam er relatieve rust. Uiteraard bleef de bezorgdheid over Marco maar de stressvolle situaties bleven veel meer uit. Uiteindelijk na een half jaar kwam er schot in de zaak. Marco had al heel vaak aangegeven dat hij zijn familie zo miste. De Incassobureaus stonden in de rij voor zijn deur en uiteindelijk werd hij zijn appartement uitgezet. Er werd contact opgenomen met ons door een buurvrouw (die zich over hem had ontfermd) wat met Marco te doen. Wij hebben direct aangegeven dat hij met Hans moest bellen en dat wij verder niets voor hem konden betekenen. Vanaf toen is alles in een stroomversnelling gekomen. Hij was zelf op dat moment al minder drugs gaan gebruiken en was goed aanspreekbaar. Die gesprekken verliepen daardoor ook goed en resulteerden dan ook in het feit dat hij zich wilde laten opnemen in een kliniek. Dit is iets wat we begin 2013 niet hadden durven hopen. Het is onvoorstelbaar hoe Hans klaarstaat met advies voor ons gezin. Als we vragen hebben kunnen we altijd contact met hem opnemen en komt hij met advies. Ook de financiële afhandeling van de schulden die Marco heeft opgebouwd neemt hij voor zijn rekening. Daarnaast zal hij ons blijven begeleiden tijdens en na Marco’s opname in de kliniek. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk de begeleiding en ontzorging is voor de verslaafde alsook voor de familie. De ziekte verslaving treft niet alleen de verslaafde maar ook zijn gezin. Je bent er niet alleen door een verslaafde een kliniek in te sturen en vervolgens weer aan zijn lot over te laten. Ook begeleiding van het gezin is van essentieel belang. Dat heeft Hans Smith door zijn ervaring goed begrepen en past dit ook toe in zijn werkwijze. Ik zou wensen dat iedereen die met deze problemen te maken heeft een net zo’n goede begeleiding krijgt als de begeleiding die wij op dit moment van Hans ontvangen. Een complete begeleiding en ontzorging gedurende het gehele traject van verslaving tot herstel. Marco is op dit moment opgenomen in een kliniek en we hopen dat hij daar alles gaat leren om zijn verslaving te beheersen want verslaafd blijf je voor je hele leven en met de verslaving omgaan kun je leren. We gaan nu optimistisch het nieuwe jaar 2014 in en hopen dat al onze lotgenoten ook op korte termijn een oplossing komt. En ik wens iedereen net zo’n perfecte begeleiding als die wij op dit moment van Hans Smith ontvangen.