Met een verslavingsverleden van veel vallen en opstaan, kliniekbehandeling en therapeutische hulp meldde ik me enige tijd geleden met de vraag om steun bij Hans (VICB). De eerdere trajecten hebben niet geleid tot stabiel herstel: terugval was aan de orde van de dag en bracht mij en mijn naaste omgeving tot wanhoop. Mijn ervaring is dat reguliere zorg (in de kliniek bijvoorbeeld) vaak leidt tot acute interventie, symptoombestrijding en het plaatsen op het begin van de rails. Maar die rails is lang en het afleggen van de reis duurt ook lang, levenslang zelfs. De manier waarop je die rails kunt volgen en bij wissels je route kunt kiezen leert de reguliere zorg je niet, of onvoldoende. Als je bij wissels foute keuzes maakt loop je het grote risico dat de route veel lastiger en langer wordt en dat de reis voortijdig stagneert of eindigt (terugval, nieuwe misère, opkrabbelen en opnieuw het begin van de rails vinden, met alle daaraan verbonden ellende, verdriet en gevaren voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid). Natuurlijk is het beginstation belangrijk, maar daar is de reis nog niet echt begonnen. De reguliere zorg wijst het beginstation en helpt om de koffers te pakken: daarna moet de reis beginnen en de reguliere zorg reist meestal niet mee. Heeft daarvoor geen tijd, geen geld en onvoldoende deskundigheid.

Inmiddels ben ik stevig begonnen aan het bezoeken van meetings, contacten met het Ismes huis in Den Bosch, gesprekken met lotgenoten, en gesprekken met Hans. Die mix zet mij steviger in mijn schoenen en ik ben zeer vastbesloten mijn in gang gezette herstel, mijn treinreis, tot een compleet succes te maken. Hans steunt mij daarbij volledig. Hij snapt waar het over gaat, wat hanteerbaar is, en wat lastig, waar valkuilen zijn en op welke manier ik die kan ontlopen. Niet soft, niet zweverig, maar professioneel, ervaren, bevlogen, veilig, empathisch en niet (ver-)oordelend. Hij weet realistische verwachtingen te scheppen en steunt volledig de gang naar verwezenlijking van die verwachtingen. Helpt je deskundig om de route uit te zetten, om tijdig de wissels onderweg in de juiste stand te zetten. Zet seinen op groen of juist op rood. Wijst onderweg op mooie vergezichten of op risicovolle moerassen die je met de juiste wisselstand goed kunt vermijden. Steunt je in de praktische oplossing van problemen die je afleiden van waar het werkelijk om gaat: jouw herstel van verslaving en daarmee jouw échte belang. Het motto van Hans is “Ook U kunt stoppen”. Definitief stoppen. Ja, maar vrijwel zeker niet zonder steun tijdens de reis. Niet zozeer het einddoel is daarbij van belang, maar de route er naar toe en de tussengelegen stations. En tijdens die reis is Hans een uitstekende reisleider. Ik ben hem, het Ismes huis en mijn fellows in de meetings erg dankbaar voor hun hulp. Het zijn allemaal ervaringsdeskundigen, op verschillende manieren, en dat maakt ze onmisbaar. Ze zijn waardevolle reisgenoten tijdens een reis die alle moeite waard is. En ze zijn nooit kieskeurig in het kiezen van hun reisgenoten!