Na 25 jaar verslaving had ik mijzelf opgegeven, gevangenis, inrichtingen en de straat, ik leefde om te gebruiken en gebruikte om te leven. Ik had geen zicht meer op mijn leven en had bij de reguliere zorg al de interne en dagbehandelingen doorlopen, binnen succesvol, buiten drama. Verbondenheid of contacten met (normale) mensen had ik niet, natuurlijk had ik veel mensen om mij heen die gebruikte en door eenzaamheid, isolatie kwam ik altijd weer terecht bij de mensen waar ik niet moest zijn. Ik had voor de zoveelste keer een detox behandeling in Vught waar ik een meisje tegenkwam die mij het boekje van de NA gaf. Sinds dat moment begon er iets te veranderen, vertrouwen en hoop kwamen weer terug toen ik de verhalen las van die mensen wat eigenlijk ook mijn verhaal was. In al die jaren had ik nooit iemand gezien of van gehoord dat het kan, dat er een weg is en dat was voor mij niet novadik kentron maar de weg van de 12 stappen. Waarom zal ik vertellen, dit is een ziekte die je alleen begrijpt als je het voelt, weet en snapt. Toen ik thuis kwam van die laatste detox gaf mijn moeder mij een krantenknipsel uit een dagblad waarin een verhaal stond van Hans Smith en zijn zoon Dave. Toen ik dat verhaal las waren er heel veel overeenkomsten met het boekje van de NA. Ik ben gaan bellen voor een afspraak met in mijn achterhoofd de gedachten (het zal wel weer een tijd duren voor ik terecht kan) want dat was ik gewend, ik bedoel te zeggen dat je 24 uur per dag verslaafd bent dat niet 8 uur tijdens kantoortijd.

Tot mijn verbazing was de zoon van Hans al dezelfde avond bij mij. Ik vertelde hem mijn verhaal en hij begreep alles wat ik zei. Hij heeft mij toen zijn verhaal verteld en ook dat hij al een lange tijd clean was. Dit was voor mij zo’n bevrijding en gaf mij zoveel vertrouwen en eigenwaarde en nam ook zoveel onzekerheden bij me weg dat ik na dit gesprek voor het eerst sinds heel lang niet aan gebruiken dacht. Ik werd er zo sterk van en had in al die jaren niet meer gevoeld wat ik toen voelde. De tegenstelling met de reguliere hulp was enorm, daar gaven ze me altijd het gevoel dat ik een nul was met een morele tekortkoming. Nu is het tegendeel bewezen, ik kwam met Hans in contact die mij vertelde dat verslaafd zijn een ziekte is die je niet kwijtraakt maar mee kunt om leren gaan, door je met mensen te omringen die dezelfde ziekte hebben. Als een warme deken heb ik dit alles ervaren. Elke week praat ik met Hans over allerlei zaken en problemen waar ik mee zit en hij geeft mij de handvatten om ze op te lossen. Deze man doet zo’n goed werk daar kan geen instantie tegenop. Er is een weg voor iedereen dakloos of succesvol als je maar weet waar je naar toe kunt gaan en dat is VICB en dan komt goed!!!! Ik ben zelf ook al ’n lange tijd clean en ben Hans daar erg dankbaar voor. Als je dit leest, niet denken maar doen!!!