Gedurende het jaar 2008 nam mijn verslavingsprobleem zodanig in ernst toe, dat ik uiteindelijk dagelijks een kleine hoeveelheid drugs tot me moest nemen, om het helse gevoel, dat met afkicken gepaard gaat, tegen te gaan en zo aan mijn verplichtingen te kunnen blijven voldoen. Maatschappelijk en financieel wist ik me op deze wijze nog net staande te houden, maar mijn sociale leven had het minimum niveau bereikt en mijn fysieke gesteldheid holde hard achteruit. Inmiddels was ik tot het besef gekomen dat ik door structurele verwaarlozing een langzame doch gewisse dood tegemoet trad, maar door de angst dat mijn geheim openbaar zou worden, vanwege zichtbare afkickverschijnselen, zag ik geen enkele uitweg meer uit deze benarde situatie. Ik ontwikkelde het naïeve idee om mijn verslaving te bedwingen, door me met een voorraad voedsel gedurende een week in huis op te laten sluiten. Achteraf gezien mag ik van geluk spreken dat mijn enige overgebleven vriendin weigerde om aan dit hachelijke plan mee te werken. In plaats daarvan bracht ze me in contact met het VICB, met aan het roer de coach Hans, die niet per toeval in het plaatsje ‘Engelen’ nabij Den Bosch woont. Al snel bleek dat deze fantastische man zich onderscheidt van de reguliere zorgverlener, door zijn inlevingsvermogen, zijn enorme kennis van de verslavingsproblematiek, doordat hij zich als geen ander in zijn cliënten weet vast te bijten en door zijn 24-uursmentaliteit, die dankzij het begrip en de steun van zijn vrouw mogelijk is. Hij ziet in dat de verslaving niet enkel het probleem vormt, maar veelal een uitvloeisel is van problemen die de gedupeerden met het leven ervaren en werkt daarom samen met de verslaafden aan alle elementen die hen naar drank of drugs hebben doen grijpen. Om er voor te zorgen dat ik me gedurende die eerste zware weken zoveel mogelijk op mijn herstel zou kunnen richten heeft mijn coach in overleg de taak op zich genomen om mijn ouders en werkgever op subtiele wijze in te lichten over mijn situatie, iets waar ik zelf als een berg tegen opzag. Door de overdachte wijze waarop hij mijn verslavingsprobleem uiteen wist te zetten en daarbij vertelde dat ik al goed op weg was in mijn herstelproces, heeft hij de eerste schok weten te verzachten. Hierdoor kreeg ik bij mijn eerste contact juist waardering voor het feit dat ik de moeilijke, maar enige juiste stap had gezet richting een nieuw en waardevol leven zonder drugs. Via mijn coach kwam ik ook terecht bij de NA-meetings, waar ik van de Mirage-kliniek vernam, dat het twaalf-stappen programma toepast. Door gebruik te maken van enige subtiele druk, wist Hans mij binnen de kortst mogelijke tijd in deze kliniek te plaatsen, waar ik samen met andere verslaafden een woongroep vormde, onder begeleiding van voornamelijk verslavingsherstelde hulpverleners. Voor het eerst in mijn leven werkte ik niet alleen aan mijn verslavingsprobleem, maar tevens aan de achterliggende problematiek en werden mij handvaten aangereikt om gebruik in de toekomst te voorkomen. Al snel was het ruim twee decennia geleden, dat ik zo’n lange tijd aaneengesloten nuchter was en mede door de bergrijpende, professionele benadering van de begeleiders en warmte in omgang met mijn lotgenoten, begon ook mijn levensvreugde langzaamaan terug te keren. Na twee maanden van verschillende therapieën verliet ik deze kliniek, maar wist dat ik nog lang niet klaar was om het leven op de juiste, nuchtere wijze aan te gaan. Het echte werk zou nu pas beginnen en het VICB heeft mij hierin op alle mogelijke manieren begeleid en ondersteund, met oog voor sociaal-maatschappelijke-, emotionele-, financiële- en zelfs medische zaken. Ik heb de pech dat ik naast de ziekte van verslaving aan nog een andere chronische ziekte leidt, waardoor de komende tijd nog erg zwaar zal zijn. Ik ben er echter van overtuigd dat ik er, met de juiste inzet, beter uit zal komen, maar niet zonder de bezielde steun van het VICB, waaraan ik een nieuwe start te danken heb en waarmee ik nu werk aan een omwenteling van 180 graden ten goede.