Ervaringen & reacties

Pieter

November 2011 was ik in een levensechte hel. Ik was toen bijna 23 jaar. Rond die tijd ging ik voor de eerste keer naar meetings. Daar gaf iemand me een nummer van ene ”Hans Smith”, de persoon welke me het nummer gaf dacht dat ik de hulp van Hans nodig had. Waarom weet ik niet maar ik denk omdat diegene zag dat ik het nogal moeilijk vond in herstel te komen en aaneengesloten clean-tijd op te bouwen. Ik heb toen gesprekken met Hans gehad, in die gesprekken heb ik me bloot kunnen geven. Nu ik dit typ ben ik oprecht dankbaar en staan de tranen in m’n ogen dat ik dat samen met hem heb mogen doen. In die gesprekken heb ik me altijd begrepen en gehoord gevoeld. Hans is voor mij een schakel tussen leven en dood geweest.

Ik vergeet nooit meer het moment dat ik na een gesprek met Hans z’n ruimte wilde verlaten en er ongeveer dit gesprek plaatsvond: ”Nu hebben we een hele tijd over herstel gepraat, maar het eerste wat ik nu ga doen is naar de c…..sh.p en een dikke .o..t halen’.’ Daarop zei Hans: ”Dat snap ik… dat komt omdat er op jouw ene schouder een terrorist zit met dubbele kogelbanden en een groot geweer, en op jouw andere schouder zit er nog eentje met dubbele kogelbanden om en een groot geweer. Deze beide terroristen zitten met z’n tweeën op jouw in te schieten en jij staat daar…. zonder wapen………………..” Waarop ik antwoordde: ”……….Ja dat kan wel zijn, maar toch ga ik daar nu naartoe en het halen.” Ik liep weg en reed weg in m’n autootje.” In januari 2012 was ik rijp voor de kliniek, ik had een rock-bottom. Ik sprak dit uit tijdens een gesprek met Hans. Hij kende me intussen en besloot toen dat een bepaalde kliniek in mijn geval een goede keuze zou zijn. Ik kon me hierin vinden en besloot een klinische opname van 8 weken te volgen, dit werden er uiteindelijk 10. Na de opname heb ik nog ong. 6 maanden in een safehouse gewoond, omdat mijn ”oude” woonomgeving niet bevorderlijk was voor mijn herstel.

Er is sindsdien veel veranderd in mijn leven. Ik ben aaneengesloten 1539 dagen clean inclusief de drug alcohol. Ik ben gestopt met roken ongeveer twee dagen na mijn opname in de kliniek, en ben nog steeds gestopt. Ik heb een nieuwe spirituele manier van leven gevonden door te werken aan het twaalf stappen Minnesota model. Het is me gelukt in twee jaar tijd mijn Havo-diploma te behalen en momenteel ben ik een student aan de Avans Hogeschool, Sociale Studies te ‘s-Hertogenbosch. Hans, ik wil jou bij deze nogmaals hartelijk bedanken voor alle goede dingen die er gedaan zijn, ik zal nooit vergeten dat er iemand was voor me welke me in alle duisternis waar mijn leven toen uit bestond mij de hoop had gegeven dat ik wél wat waard was en dat ik er wél toe deed, zelf geloofde ik namelijk heel iets anders. Ik probeer te beschrijven wat je voor me betekent hebt, maar hoe meer ik nadenk wat je voor me betekend hoe meer ik besef dat het onbeschrijfelijk is, je hebt me namelijk een leven gegeven. Ik ben je voor altijd dankbaar. **God Bless You my Friend** *Big Hug And Love* Pieter

Roel

Jarenlang worstelen we inmiddels met de verslavingsproblematiek van onze zoon Marco. Uiteraard zijn we naar de reguliere verslavingszorg geweest met onze problemen maar ondanks alle goede bedoelingen van de medewerkers zijn we daar niet echt verder mee gekomen. De situatie thuis werd onhoudbaar door de zeer agressieve houding die zich bij een verslaafde ontwikkeld op het moment dat deze zijn zin niet krijgt. Ook ons gezin leed erg onder deze situatie en we besloten dan ook om een appartementje voor hem te zoeken zodat hij op zichzelf zou wonen en dat we daardoor minder stressvolle situaties zouden meemaken. Dit lukte gedeeltelijk want we bleven contact met hem houden waardoor deze stressvolle situaties toch terugkwamen. Begin dit jaar waren we ten einde raad want wat we ook probeerden het zag er steeds slechter uit en een oplossing bleef ver uit zicht. Uiteindelijk zijn we halverwege het jaar 2013 in aanraking gekomen met Hans Smith. (zelf een vader van een verslaafde zoon) Hij begreep als geen ander onze situatie en gaf hiervoor ook de oplossing; “Neem geen contact meer met hem op”, “Hij moet zelf op een dieptepunt terechtkomen om in te gaan zien dat hij de hulp nodig heeft die wij hem kunnen bieden”, “Als hij contact opneemt over financiële problemen of problemen van andere aard geef hem alleen mij telefoonnummer en dan ga ik met hem in gesprek”. Die eerste gesprekken die Hans met onze zoon had zal ik maar niet uit de doeken doen want dat waren meer scheldkanonnades. Hierover zei Hans van begin af aan dat dit de “ziekte” verslaving was en dat zijn moment om echt in gesprek met Marco te gaan nog wel zou komen. Vanaf het moment dat we het contact hadden verbroken kwam er relatieve rust. Uiteraard bleef de bezorgdheid over Marco maar de stressvolle situaties bleven veel meer uit. Uiteindelijk na een half jaar kwam er schot in de zaak. Marco had al heel vaak aangegeven dat hij zijn familie zo miste. De Incassobureaus stonden in de rij voor zijn deur en uiteindelijk werd hij zijn appartement uitgezet. Er werd contact opgenomen met ons door een buurvrouw (die zich over hem had ontfermd) wat met Marco te doen. Wij hebben direct aangegeven dat hij met Hans moest bellen en dat wij verder niets voor hem konden betekenen. Vanaf toen is alles in een stroomversnelling gekomen. Hij was zelf op dat moment al minder drugs gaan gebruiken en was goed aanspreekbaar. Die gesprekken verliepen daardoor ook goed en resulteerden dan ook in het feit dat hij zich wilde laten opnemen in een kliniek. Dit is iets wat we begin 2013 niet hadden durven hopen. Het is onvoorstelbaar hoe Hans klaarstaat met advies voor ons gezin. Als we vragen hebben kunnen we altijd contact met hem opnemen en komt hij met advies. Ook de financiële afhandeling van de schulden die Marco heeft opgebouwd neemt hij voor zijn rekening. Daarnaast zal hij ons blijven begeleiden tijdens en na Marco’s opname in de kliniek. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk de begeleiding en ontzorging is voor de verslaafde alsook voor de familie. De ziekte verslaving treft niet alleen de verslaafde maar ook zijn gezin. Je bent er niet alleen door een verslaafde een kliniek in te sturen en vervolgens weer aan zijn lot over te laten. Ook begeleiding van het gezin is van essentieel belang. Dat heeft Hans Smith door zijn ervaring goed begrepen en past dit ook toe in zijn werkwijze. Ik zou wensen dat iedereen die met deze problemen te maken heeft een net zo’n goede begeleiding krijgt als de begeleiding die wij op dit moment van Hans ontvangen. Een complete begeleiding en ontzorging gedurende het gehele traject van verslaving tot herstel. Marco is op dit moment opgenomen in een kliniek en we hopen dat hij daar alles gaat leren om zijn verslaving te beheersen want verslaafd blijf je voor je hele leven en met de verslaving omgaan kun je leren. We gaan nu optimistisch het nieuwe jaar 2014 in en hopen dat al onze lotgenoten ook op korte termijn een oplossing komt. En ik wens iedereen net zo’n perfecte begeleiding als die wij op dit moment van Hans Smith ontvangen.

Nico

Met een verslavingsverleden van veel vallen en opstaan, kliniekbehandeling en therapeutische hulp meldde ik me enige tijd geleden met de vraag om steun bij Hans (VICB). De eerdere trajecten hebben niet geleid tot stabiel herstel: terugval was aan de orde van de dag en bracht mij en mijn naaste omgeving tot wanhoop. Mijn ervaring is dat reguliere zorg (in de kliniek bijvoorbeeld) vaak leidt tot acute interventie, symptoombestrijding en het plaatsen op het begin van de rails. Maar die rails is lang en het afleggen van de reis duurt ook lang, levenslang zelfs. De manier waarop je die rails kunt volgen en bij wissels je route kunt kiezen leert de reguliere zorg je niet, of onvoldoende. Als je bij wissels foute keuzes maakt loop je het grote risico dat de route veel lastiger en langer wordt en dat de reis voortijdig stagneert of eindigt (terugval, nieuwe misère, opkrabbelen en opnieuw het begin van de rails vinden, met alle daaraan verbonden ellende, verdriet en gevaren voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid). Natuurlijk is het beginstation belangrijk, maar daar is de reis nog niet echt begonnen. De reguliere zorg wijst het beginstation en helpt om de koffers te pakken: daarna moet de reis beginnen en de reguliere zorg reist meestal niet mee. Heeft daarvoor geen tijd, geen geld en onvoldoende deskundigheid.

Inmiddels ben ik stevig begonnen aan het bezoeken van meetings, contacten met het Ismes huis in Den Bosch, gesprekken met lotgenoten, en gesprekken met Hans. Die mix zet mij steviger in mijn schoenen en ik ben zeer vastbesloten mijn in gang gezette herstel, mijn treinreis, tot een compleet succes te maken. Hans steunt mij daarbij volledig. Hij snapt waar het over gaat, wat hanteerbaar is, en wat lastig, waar valkuilen zijn en op welke manier ik die kan ontlopen. Niet soft, niet zweverig, maar professioneel, ervaren, bevlogen, veilig, empathisch en niet (ver-)oordelend. Hij weet realistische verwachtingen te scheppen en steunt volledig de gang naar verwezenlijking van die verwachtingen. Helpt je deskundig om de route uit te zetten, om tijdig de wissels onderweg in de juiste stand te zetten. Zet seinen op groen of juist op rood. Wijst onderweg op mooie vergezichten of op risicovolle moerassen die je met de juiste wisselstand goed kunt vermijden. Steunt je in de praktische oplossing van problemen die je afleiden van waar het werkelijk om gaat: jouw herstel van verslaving en daarmee jouw échte belang. Het motto van Hans is “Ook U kunt stoppen”. Definitief stoppen. Ja, maar vrijwel zeker niet zonder steun tijdens de reis. Niet zozeer het einddoel is daarbij van belang, maar de route er naar toe en de tussengelegen stations. En tijdens die reis is Hans een uitstekende reisleider. Ik ben hem, het Ismes huis en mijn fellows in de meetings erg dankbaar voor hun hulp. Het zijn allemaal ervaringsdeskundigen, op verschillende manieren, en dat maakt ze onmisbaar. Ze zijn waardevolle reisgenoten tijdens een reis die alle moeite waard is. En ze zijn nooit kieskeurig in het kiezen van hun reisgenoten!

Johan en Mary

Onze ervarig met het vicb{hans]was een toevals treffer,na divers instansies te hebben geraadpleegt{wachten en nog eens wachten,en van het kastje naar de muur te worden gestuurt]hadden we daar geen hoge pet meer vanop,zijn we via een oude schoolvriend van hans bij hem terecht gekomen.en waar we zelf 2jaar mee bezig geweest zijn realliseerde deze man in een week,zijn motivatie en inzet voor de al de betrokkenen zijn enorm. het stappen plan van het te volgen progamma en de toomloze inzet van al de betrokkenen is het voor allen vol te houden.de zorg en zeker de nazorg verstrekt de band tussen jou {familie] en de verslaafde {zoon/dochter],met geld zou dit probleem niet opgelost zijn,maar met instanties zoals het vicb/en de inzet van mensen zoals hans word het leven een stuk draaglijker.

Simon

Ik ervaar deze hulpverlening als een bijzonder fijne manier om problemen met verslaving aan te pakken . Mijn dank hiervoor en succes met het nuttige werk wat VICB doet .

Patries

Mijn ervaringen met het VICB zijn zéér goed. Na mijn opname in een kliniek stond ik er weer alleen voor. Mijn leven was één grote puinhoop door mijn actieve verslaving.. Via mijn sponsor kreeg ik het nr van Hans, een coach van het VICB. Stapje voor stapje helpt hij me orde op zaken te stellen. Weer een actief lid te worden van de maatschappij. De weg in herstel is lang en niet altijd gemakkelijk ben ik ben niet meer alleen, er is hulp en dat is cruciaal voor een verslaafde in herstel. Bedankt Hans voor alle hulp!!!! Zonder deze hulp was ik nu niet ruim 6 maanden clean. Je kunt het niet alleen!!!!!

Lambert

Naam: een ouder Datum: 28 februari 2012 SITUATIE S gebruikt met grote regelmaat softdrugs (wiet/joint) en af en toe wat sterkers zoals cocaïne (snuiven). Daarnaast drinkt S regelmatig en behoorlijk veel alcohol (bier). Dit leidt tot een onhandelbaar gedrag, waardoor wij S, letterlijk en figuurlijk, buiten hebben gezet. S woont vanaf september 2009 op zichzelf en werkt om in zijn onderhoud (wonen, eten en gebruik) te voorzien. REGULIERE VERSLAVINGSZORG Alvorens wij S buiten hebben gezet hebben wij contact gezocht met de reguliere verslavingszorg. Zowel S als wij, zijn daar in behandeling geweest. Via een oudercursus hebben wij inzicht gekregen in ons gedrag naar de verslaafde en het effect daarvan op de verslaafde en verslaving. Echter de behandeling van S was niet effectief. HANS SMITH Via een familielid ben ik in contact gekomen met Hans Smith. Hans gaf aan dat elke verslaafde een keer ‘breekt’, het niet meer ziet zitten, einde raad is, etc. Naar zijn mening Hét moment om deze verslaafde te beinvloeden en te wisselen van gedrag. Het advies laat hem contact met mij opnemen als het zover is! S BREEKT Eind november 2010 eet S bij ons thuis. Na wat gepraat te hebben over ‘koetjes en kalfjes’ breekt S. Nog diezelfde avond bel ik Hans op en geef de telefoon snel door aan S. Al snel wordt een afspraak gemaakt voor de dag daarna bij Hans thuis in zijn praktijk. EERSTE CONSULT Ik maak mijn agenda vrij en zorg dat we daar zijn. Een gesprek van ruim 2 uur, waarin duidelijk blijkt dat Hans ervaring heeft met het fenomeen verslaving en verslaafden. Tijdens het gesprek worden direct vervolgafspraken gemaakt, bezoek aan meetings (volgende avond), een vervolgafspraak met Hans (volgende week) en huiswerk het Minnesota 12 stappenplan (lezen en vragen beantwoorden). MEETINGS Direct de volgende avond staat de eerste meeting gepland. S heeft geen zin, maar ik zorg dat hij er bij is, immers doorpakken is nu belangrijk! S is enthousiast over de meeting, een warm onthaal met gelijk gestemde mensen, herkenning en erkenning. S wil veranderen en ziet dat het ook kan! WEER THUIS S gaat goed en mag, na 3 maanden clean, weer thuis wonen. Een beloning zowel voor hem, ons en Hans. Ondanks dit succes zijn er ook terugvalmomenten, welke reeds door Hans voorspeld waren. KLINIEK Met alleen de meetings, de gesprekken met Hans en het op eigen kracht doorlopen van het Minnesota 12 stappen programma redt S het niet. Daarom is besloten tot een opname in de Jellinek kliniek te Amsterdam in de zomer van 2011. Deze opname geeft hem het laatste duwtje, S weet nu wat hij wel en niet moet doen en kan tijdig en juist reageren op bepaalde gevoelens/prikkels. SUCCES Samen met alle betrokkenen en hulpverleners is S weer op de goede weg. S zit goed in zijn vel, hij woont nog steeds thuis en het lijkt wel of hij de ‘verloren’ tijd wil inhalen. S wil oude relaties (onder andere met zijn zussen) herstellen, S heeft een vriendin, en studeert Sociale wetenschappen aan de Avans Hogeschool in ’s Hertogenbosch. Kortom het gaat goed!

Maarten

Na 25 jaar verslaving had ik mijzelf opgegeven, gevangenis, inrichtingen en de straat, ik leefde om te gebruiken en gebruikte om te leven. Ik had geen zicht meer op mijn leven en had bij de reguliere zorg al de interne en dagbehandelingen doorlopen, binnen succesvol, buiten drama. Verbondenheid of contacten met (normale) mensen had ik niet, natuurlijk had ik veel mensen om mij heen die gebruikte en door eenzaamheid, isolatie kwam ik altijd weer terecht bij de mensen waar ik niet moest zijn. Ik had voor de zoveelste keer een detox behandeling in Vught waar ik een meisje tegenkwam die mij het boekje van de NA gaf. Sinds dat moment begon er iets te veranderen, vertrouwen en hoop kwamen weer terug toen ik de verhalen las van die mensen wat eigenlijk ook mijn verhaal was. In al die jaren had ik nooit iemand gezien of van gehoord dat het kan, dat er een weg is en dat was voor mij niet novadik kentron maar de weg van de 12 stappen. Waarom zal ik vertellen, dit is een ziekte die je alleen begrijpt als je het voelt, weet en snapt. Toen ik thuis kwam van die laatste detox gaf mijn moeder mij een krantenknipsel uit een dagblad waarin een verhaal stond van Hans Smith en zijn zoon Dave. Toen ik dat verhaal las waren er heel veel overeenkomsten met het boekje van de NA. Ik ben gaan bellen voor een afspraak met in mijn achterhoofd de gedachten (het zal wel weer een tijd duren voor ik terecht kan) want dat was ik gewend, ik bedoel te zeggen dat je 24 uur per dag verslaafd bent dat niet 8 uur tijdens kantoortijd.

Tot mijn verbazing was de zoon van Hans al dezelfde avond bij mij. Ik vertelde hem mijn verhaal en hij begreep alles wat ik zei. Hij heeft mij toen zijn verhaal verteld en ook dat hij al een lange tijd clean was. Dit was voor mij zo’n bevrijding en gaf mij zoveel vertrouwen en eigenwaarde en nam ook zoveel onzekerheden bij me weg dat ik na dit gesprek voor het eerst sinds heel lang niet aan gebruiken dacht. Ik werd er zo sterk van en had in al die jaren niet meer gevoeld wat ik toen voelde. De tegenstelling met de reguliere hulp was enorm, daar gaven ze me altijd het gevoel dat ik een nul was met een morele tekortkoming. Nu is het tegendeel bewezen, ik kwam met Hans in contact die mij vertelde dat verslaafd zijn een ziekte is die je niet kwijtraakt maar mee kunt om leren gaan, door je met mensen te omringen die dezelfde ziekte hebben. Als een warme deken heb ik dit alles ervaren. Elke week praat ik met Hans over allerlei zaken en problemen waar ik mee zit en hij geeft mij de handvatten om ze op te lossen. Deze man doet zo’n goed werk daar kan geen instantie tegenop. Er is een weg voor iedereen dakloos of succesvol als je maar weet waar je naar toe kunt gaan en dat is VICB en dan komt goed!!!! Ik ben zelf ook al ’n lange tijd clean en ben Hans daar erg dankbaar voor. Als je dit leest, niet denken maar doen!!!

Rachel

Ik ben via een fellow vd NA in contact gekomen met Hans van het Vicb. Tijdens ons eerste gesprek voelde ik direct dat het nu eindelijk goed zou gaan komen met mij.. Hans heeft mij Enorm geholpen.. En ook mijn ouders..!!! Hij heeft altijd voor ons klaar gestaan.. Nu ben ik inmiddels 18 maanden clean.. Dit was mij nooit gelukt zonder de hulp van Hans.. !! Ik ben erg dankbaar..!!!!

Boukje

Ik ben in contact gekomen met VICB via een fellow van het Narcotics Anonymous programma. Net thuis uit de kliniek en meteen diende het leven zich aan met moeilijke zaken zoals een zitting bij de rechtbank over de omgang van mijn zoon. Het was voor mij allemaal te veel en totaal niet te overzien, tot ik in contact kwam met Hans. Samen met hem de feiten op een rijtje gezet, een brief toe laten voegen bij de stukken van de advocaat, hij was bij de zitting aanwezig ter ondersteuning! Voor mij van onschatbare waarde.. De onbaatzuchtigheid waarmee Hans zich voor mijn zaak heeft hard gemaakt is niet met woorden uit te drukken. Hans verdiend in mijn ogen een lintje van de koningin! Bedankt Hans, voor alles!!

Reactie 6

Vicb, heeft me leven veranderd.Oftewel ben wedergeboren.Ik stond aan het randje van de afgrond, oftewel zag de bodem van de put met beide ogen.Ik had een zwaar cannabis probleem,6 jaar dagelijks moeten gebruiken en de dingen die ik daar voor allemaal heb gedaan.dit was niet het leven wat ik graag naar verlangde.Maar doordat ik hier terecht ben gekomen bij VICB kreeg ik het belangrijkste…HOOP,VERTROUWEN en MOED. Tot op de dag van vandaag ben ik 128 dagen clean, wat ik nooit had kunnen redden met VICB. M.v.g Rik H

John en Dicky

Hierbij willen wij graag onze ervaring delen, die wij gekregen hebben na het contact met Hans en zijn zoon Dave Smith. Het eerste contact was voor onze jongste dochter, die op jeugdige leeftijd met een drugs probleem zat. Door een stuk in de krant kwamen we op het adres van Dave Smith een ervaringsdeskundige op dit gebied. We hebben hem op een maandagmorgen om 09.00 uur gebeld, en Dave zat diezelfde dag al bij ons, en in gesprek met onze dochter, wat super was zo snel dit gebeurde. Hierdoor was er vertrouwen, zeker bij onze dochter, en nu een jaar verder, is onze dochter van de drugs, weer op school, en te samen met een baan volgt ze een schilders opleiding. Het gaat echt heel goed met haar. Het feit dat er zo snel hulp was is de basis geweest van dit succes. Verder het feit dat Dave weet waar hij over spreekt is van groot belang in het krijgen van vertrouwen, en het gaan doen van dingen, die je weer in het normale leven zetten, en weer eigenwaarde geven. Dave, namens ons allemaal willen we je hartelijk danken voor je snelle inzet en zorg voor onze dochter. Onze tweede ervaring met V.I.C.B. was het punt dat mijn jongste broertje zijn leven niet meer op de rit had vanwege alcohol verslaving. Op het moment dat ik er mee geconfronteerd werd schoot gelijk Hans Smith in mijn hoofd om te bellen wat we moesten doen. Nadat ik Hans had gebeld en dit was op maandagavond om 18.30 uur zaten we anderhalf uur later bij Hans aan huis en hebben we een goed gesprek gehad waarin Hans aangaf dat hij voor mijn broertje opvang ging regelen en zo snel als mogelijk. Inmiddels is mijn broertje afgezwaaid bij Mirage in Kijkduin en is er een nieuw leven voor hem begonnen, mede dankzij het snelle handelen, de zorg en nazorg van Hans Smith, die ik namens mijn hele familie en vrienden wil bedanken. Hans en Dave, ga alsjeblieft door met de weg die jullie zijn ingeslagen, wij als familie hebben er super baat bij gehad en we hopen dat jullie in de toekomst mensen kunnen blijven helpen gelijk jullie ons hebben geholpen. SUCCES VOOR DE TOEKOMST!!

E.

Ik heb er heel lang over gedaan om mijn ervaring met het V.I.C.B op te schrijven omdat ik zoveel wilde zeggen en bang was dat ik het niet goed zou doen! Hans Smid is en gedreven man die werkelijk hart en ziel in de strijd gooit! Vrije tijd kent deze man niet! Als hij zegt 24 uur per dag, bedoeld hij ook 24 uur per dag! Ik was zoals vele andere verslaafden totaal hopeloos, geen enkel gevoel van eigenwaarde meer, echt stuk! Ik ben overal geweest van het GGZ tot Kentron tot de particuliere psychiatrie. Misschien zijn de bedoelingen van deze organisaties/hulpverleners goed maar voor een verslaafden of iemand die in een acute crisis verkeerd werkt hun behandelwijze niet! Lange wachttijden, te snelle diagnoses, te snel met het voorschrijven van medicatie en te weinig inzichten in de verslavingsproblematiek en een gebrek aan toewijding. Iedere verslaafde kamp eigenlijk met een dubbel diagnose, je kiest niet voor de verslaving maar tegen het leven! Je bent het geloof in alles om je heen verloren en er lijkt maar 1 uitweg, algehele verdoving! Deze vicieuze cirkel is haast niet te doorbreken omdat je het geloof in jezelf en andere verloren bent en simpelweg niet meer durft! De schaamte en het verdriet dwingen je telkens weer tot het gebruik van wat voor middel dan ook, en daar komt Hans…………………………………………….. Hans laat je niet wachten en laat je direct zien dat hij weet dat er een lief, verdrietig mens achter jou als verslaafde schuilt, een mens met potenties, het maakt niet uit wat je hebt gedaan tijdens je actieve verslaving! Hij geeft je het gevoel dat je welkom bent in deze wereld, en open en eerlijk kunt zijn zonder veroordeeld te worden. Bij hem thuis ben je welkom, zijn hele gezin werkt mee! Heel gek, wat dat met je doet! Ik heb helemaal geen erge dingen gedaan maar voelde me echt uitgekotst! Om een lang verhaal kort te maken, ik ben er nog lang niet maar zonder Hans had ik deze vicieuze cirkel nooit kunnen doorbreken! PS er zijn veel commerciële organisaties die beweren jou gratis van je verslaving af te willen helpen, denk na voordat je met deze lui in zee gaat! Vaak zijn dit ex/verslaafden die ontdekt hebben dat er veel aan jou te verdienen is via het PGB budget, ze beweren zelfs psycholoog te zijn! Pas op, laat je niet bedonderen, psycholoog is namelijk geen wettelijk beschermde titel! Ga eerst naar een AA of NA meeting en laat je informeren door lotgenoten of neem contact op met Hans! Zulke mensen zorgen ervoor dat mensen zoals Hans die dit werk niet doet voor het geld, in de toekomst geen levens meer kan redden! Bedankt voor alles E.

Anoniem

Mijn ervaring was in eerste instantie dat ik samen met mijn zoon een gesprek had met dave.Mijn zoon was al jaren verslaafd en had nog nooit bij kentron de herkenning van zijn probleem ervaren.Het was hetzelfde verhaal wat dave vertelde als dat hij had meegemaakt.Dat opzich was positief.Het kontakt met lotgenoten, en vnl ook met hans, gaf hem vertrouwen en dat hans de manier wist te vinden om in kontakt met hem te blijven,als hij dat niet had gedaan was mijn zoon nog niet zover gewaast. Hij geeft hem handvaten om zoveel mogelijk de dingen te delen met anderen, en dat gaat goed.Ik heb in geen jaren me zo gelukkig gevoeld omdat het zo goed gaat met hem.Hij heeft de kapotte relaties weer hersteld en hij heeft een leuk meisje ontmoet.Als ik iets wil weten of gewoon even met hans wil praten dan kan ik altijd bij hem terecht.Ons leven is totaal verandert in een redelijk korte tijd en dat hebben we aan hun te danken.Mijn zoon kwam eerst elke week bij hans, nu belt hij elke week en als er iets bijzonders is kan hij altijd bij hem terecht.(we hebben weleens anders meegemaakt dat we bij het GGZ stonden voor hulp,maar we konden onverrichte zaken terug naar huis).Zoals onze zoon nu is is hij zoals alle zonen ,een mens om van te houden.Aan dit geluk hebben dave en vnl. hans meegewerkt en werken ze nog mee.Echt fantastisch!!

John

Wij zijn V.I.C.B. (Hans) zeer erkentelijk voor de adequate en vooral directe hulp in onze nood. Ook Dave willen wij voor zijn support via deze weg bedanken. Wij waren helemaal niet op verslaving van ons kind voorbereid en het was als donderslag bij heldere hemel toen wij er achter kwamen. Wij hebben heel veel nuttige tips en directe support van Hans gekregen (geen woorden maar daden). Ik gaf aan dat we al eerder bij een commerciële hadden aangeklopt en niet reële bedragen werden gevraagd voor initiële hulp. De reguliere instanties had ik nog net benaderd , maar deze konden niet direct hulp bieden (hier gaan altijd enkele weken tot maanden overheen). Hans heeft ons zeer goed op weg geholpen en ook zonder eigenbelang de juiste reguliere instantie benaderd voor ons. Wat ook bijzonder was dat Hans situaties voorspelde waardoor wij niet overvallen werden met onaangename verassingen. Wij zijn heel gelukkig dat er nog mensen zijn die het hart op de juiste plaats hebben. J & J

R.H.

Gedurende het jaar 2008 nam mijn verslavingsprobleem zodanig in ernst toe, dat ik uiteindelijk dagelijks een kleine hoeveelheid drugs tot me moest nemen, om het helse gevoel, dat met afkicken gepaard gaat, tegen te gaan en zo aan mijn verplichtingen te kunnen blijven voldoen. Maatschappelijk en financieel wist ik me op deze wijze nog net staande te houden, maar mijn sociale leven had het minimum niveau bereikt en mijn fysieke gesteldheid holde hard achteruit. Inmiddels was ik tot het besef gekomen dat ik door structurele verwaarlozing een langzame doch gewisse dood tegemoet trad, maar door de angst dat mijn geheim openbaar zou worden, vanwege zichtbare afkickverschijnselen, zag ik geen enkele uitweg meer uit deze benarde situatie. Ik ontwikkelde het naïeve idee om mijn verslaving te bedwingen, door me met een voorraad voedsel gedurende een week in huis op te laten sluiten. Achteraf gezien mag ik van geluk spreken dat mijn enige overgebleven vriendin weigerde om aan dit hachelijke plan mee te werken. In plaats daarvan bracht ze me in contact met het VICB, met aan het roer de coach Hans, die niet per toeval in het plaatsje ‘Engelen’ nabij Den Bosch woont. Al snel bleek dat deze fantastische man zich onderscheidt van de reguliere zorgverlener, door zijn inlevingsvermogen, zijn enorme kennis van de verslavingsproblematiek, doordat hij zich als geen ander in zijn cliënten weet vast te bijten en door zijn 24-uursmentaliteit, die dankzij het begrip en de steun van zijn vrouw mogelijk is. Hij ziet in dat de verslaving niet enkel het probleem vormt, maar veelal een uitvloeisel is van problemen die de gedupeerden met het leven ervaren en werkt daarom samen met de verslaafden aan alle elementen die hen naar drank of drugs hebben doen grijpen. Om er voor te zorgen dat ik me gedurende die eerste zware weken zoveel mogelijk op mijn herstel zou kunnen richten heeft mijn coach in overleg de taak op zich genomen om mijn ouders en werkgever op subtiele wijze in te lichten over mijn situatie, iets waar ik zelf als een berg tegen opzag. Door de overdachte wijze waarop hij mijn verslavingsprobleem uiteen wist te zetten en daarbij vertelde dat ik al goed op weg was in mijn herstelproces, heeft hij de eerste schok weten te verzachten. Hierdoor kreeg ik bij mijn eerste contact juist waardering voor het feit dat ik de moeilijke, maar enige juiste stap had gezet richting een nieuw en waardevol leven zonder drugs. Via mijn coach kwam ik ook terecht bij de NA-meetings, waar ik van de Mirage-kliniek vernam, dat het twaalf-stappen programma toepast. Door gebruik te maken van enige subtiele druk, wist Hans mij binnen de kortst mogelijke tijd in deze kliniek te plaatsen, waar ik samen met andere verslaafden een woongroep vormde, onder begeleiding van voornamelijk verslavingsherstelde hulpverleners. Voor het eerst in mijn leven werkte ik niet alleen aan mijn verslavingsprobleem, maar tevens aan de achterliggende problematiek en werden mij handvaten aangereikt om gebruik in de toekomst te voorkomen. Al snel was het ruim twee decennia geleden, dat ik zo’n lange tijd aaneengesloten nuchter was en mede door de bergrijpende, professionele benadering van de begeleiders en warmte in omgang met mijn lotgenoten, begon ook mijn levensvreugde langzaamaan terug te keren. Na twee maanden van verschillende therapieën verliet ik deze kliniek, maar wist dat ik nog lang niet klaar was om het leven op de juiste, nuchtere wijze aan te gaan. Het echte werk zou nu pas beginnen en het VICB heeft mij hierin op alle mogelijke manieren begeleid en ondersteund, met oog voor sociaal-maatschappelijke-, emotionele-, financiële- en zelfs medische zaken. Ik heb de pech dat ik naast de ziekte van verslaving aan nog een andere chronische ziekte leidt, waardoor de komende tijd nog erg zwaar zal zijn. Ik ben er echter van overtuigd dat ik er, met de juiste inzet, beter uit zal komen, maar niet zonder de bezielde steun van het VICB, waaraan ik een nieuwe start te danken heb en waarmee ik nu werk aan een omwenteling van 180 graden ten goede.

Laat hier je eigen ervaring achter

Strong Testimonials formulier inzending spinner.

verplicht